POKÓJ TO MY!

MY to głównie ja - Beata Muszyńska-Dębska

i osoby, które uda się zachęcić, zainspirować, wciągnąć do działania, propagowania, pamiętania, czy po prostu rozmów o Pokoju 🙂

My to także Ty i Twoje dzieci, znajomi, rodzina, klasa w szkole czy współpracownicy. Wystarczy, że zatrzymasz się ze mną, z nami – osobami, dla których Pokój jest ważną wartością i będziesz go pielęgnował/pielęgnowała tak jak potrafisz, tak jak chcesz.

Około 10 lat już towarzyszy mi ta piękna i dynamiczna inicjatywa #PeaceOneDay. Zauroczyła mnie od razu, „dotarła do mnie” od Basi Koniarz i została na stałe. I tak każdego kolejnego roku puszczam dalej w świat informacje, intencje i inspiracje do działania na rzecz pokoju. Z rozmarzeniem dzieję się ideą Międzynarodowego Dnia Pokoju świętowanego 21 września.

Dlaczego to robię?

Bo uważam, że Pokój jest jedną z najważniejszych jakości, niezbędnych tak jak powietrze i woda każdemu.
Bo mam dzieci, bliskie mi osoby, przyjaciół i swoje plany, i marzenia.
Bo swój mały świat buduję dzień po dniu, czasem lekko i łatwo, innym razem z wysiłkiem i powoli, i chcę cieszyć się nim.
Nie chcę martwić się o przyszłość swoją, moich bliskich, mieszkańców mojej dzielnicy, miasta czy kraju.
Chciałabym, żeby każdy był bezpieczny i mógł podążać własnymi drogami, cieszyć się życiem i uczyć na swoich pomyłkach niezależnie od narodowości, miejsca zamieszkania czy pochodzenia.
Bo Świat jest piękny i chcę mieć możliwość dotarcia w różne jego zakątki, poznać miejsca, ludzi, zwyczaje i historie, o których uczono mnie w szkole lub dowiaduję się z internetu…

A jednak… Wciąż mnie to zaskakuje, że na świecie jest tak wiele miejsc, w których trwa wojna lub stan napięcia i zagrożenia... Tak niewiele potrzeba by z konfliktu rozpętała się wojna, symboliczna i dosłowna… W wielu krajach odradza się nacjonalizm, którego nie postrzegam jako patriotyzm... jest walką o władzę, siłę, dominację, o jakieś interesy jednej grupy kosztem innych...

Walczymy między sobą, rywalizujemy, niszczymy... Siebie, innych, planetę...

A ja po prostu marzę o świecie prostym i pięknym, powtarzalnym, bezpiecznym, czasem wręcz nudnym.

I ja:

Potrzebuję Pokoju, by móc żyć i oddychać pełną piersią.

Potrzebuję Pokoju, by móc cieszyć się z bliskimi i z przyjaciółmi naszymi małymi i dużymi radościami.

Potrzebuję Pokoju, by radzić sobie z trudami życia codziennego, wychowywania dzieci, czy opłakiwania strat i żalu w chorobie czy śmierci tych co odchodzą.

Potrzebuję Pokoju by móc przeżyć swoje życie, doświadczać wzlotów i upadków i szukać sposobów na podnoszenie się.

By żyć i planować co jutro ugotuję na obiad i kim mogą zostać moje córki kiedy dorosną, i gdzie chcę jechać na wakacje…

Potrzebuję Pokoju by żyć 🙂

A do czego Ty potrzebujesz pokoju?

I tak, od pierwszego zauroczenia do dziś i przez kolejne dni i lata zamierzam podejmować takie kroki jakie mogę żeby spotykać się z moimi marzeniami o Pokoju. Mówić o Pokoju, cieszyć się nim, smucić kiedy w jakimś miejscu na świecie ludzie nie są bezpieczni, boją się i giną. Być może nie sięgnę daleko, być może nie wpłynę na losy świata. Być może… To co mogę to rozejrzeć się wokół siebie i działać tu i teraz. Bo wierzę, że życie jest takie jakim je tworzę. Bo chcę mieć wpływ.

Więc zachęcam i Ciebie do zatrzymania… Zadaj sobie pytanie CZYM JEST POKÓJ? Jak go rozumiesz? co jest w nim dla Ciebie ważne?

A jeśli masz pomysł na realizację jakiegoś wydarzenia, odezwij się, napisz, podziel się. To co mogę, to dać Tobie miejsce na tej stronie, bo po to ją tworzę 🙂

Zapraszam.